BAĞIMLILIKLA ,ÖZERKLİLİK ARASINDAKİ UÇURUMDA BİR KÖPRÜ ,;
Cumartesi günü arkadaşlarının toplantısına götüremeyen babası yüzünden kızının bütün tavrını tribini çekmek demekti.Ne yaparsa yapsın kızını teselli edememek onun gözünden akan her gözyaşı için kalbinin sızlaması demekti.
Odasını toplamıştı erkenden ,odasının perdelerini açmıştı,güneşli ışıl ışıl bir gündü.Ders çalışıyordu test çözüyordu belkide çözmeye çalışıyordu.Herşey gayet iyiyidi.Bende ödül olarak ona kahvaltıya yumurtalı soğan kavurması yaptım.Ekmek almaya gitmemek için epeyce huysuzlandı ama benimde taktiklerim vardı eşimi aradım telefonun hoparlörünü açtım babasına hayır diyemezdi nasıl olsa "hadi babacım bakkal o kadarda uzak değil dedi eşim"hazırlandı çıktı.Ben kahvaltı sofrasını hazırladıktan sonra geldi.Şimdide en sevdiği kahvaltılık olmasına rağmen kahvaltıya oturmak istemiyordu.Huysuzluğu dahada artmıştı,sonradan farkettim ki arkadaşları sürekli whatsappdan fotoğraf ses kayıtları gönderiyorlardı".Şöyle eğleniyoruz böyle mutluyuz sen gelmedin ama biz çok eğleniyoruz mesajları "Onları gördükçe daha da mutsuz oluyor daha da huysuzlanıyordu.Boşa giden melankoli bir cumartesi günü...Ne yapabilirdim acaba ? Annem telefonda görüşürken huysuzluğunu farketti "gel kızım dedi kediyi seversin biraz rahatlarsın" başka zaman ananesine gitmek için can atan kızım zorlamamla gitti anenesine.Belki rahatlardı biraz açılırdı diye umud ediyordum ama beklediğim gibi olmadı telefonunu elinden aldım daha çok ağlamaya başladı bu sefer , hem arkadaşlarının mesajları onu üzüyor hem de yinede onlardan haber almadan yapamıyordu.Telefonunu elinden almamda bir işe yaramadı daha da huysuzlaştı.Peki ben ne mi yaptım o kadar uğraşıp didinmeden sonra herşeyi oluruna bırakıp sabretmeyi seçtim.
Ne yapacağımı bilememek bu aralar çokça baş etmek zorunda kaldığım bir duygu. Yumuşak davranınca şımarmasından sert ve disiplinli davranıncada psikolojisinin bozulmasından korkan ben.Eminim benim gibi olan ergenlik çağındaki kızıyla uğraşan yada ne yapmasını tam anlamıyla bilemiyen bir çok anne vardır.Aslında ilk çocuğum olduğu için böyle hissediyorum bence yoksa diğer kızlarımda daha tecrübeli olucağımı düşünüyorum.Ben vicdanımı dinlediğim zaman ergenlik eğitiminde kilit nokta olan şeyler sabır hoşgörü ve ilgi galiba bunların dozunu artırmak lazım.
Hayatın gerçeklerini ve biraz da zorluklarını yeni yeni öğrenmeye başladıkları bu dönemde en güzel şekilde onlara rehberlik etmek lazım. Sevgilerimle 💕
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder